Uncategorized

პასუხი “შვილებს” “მამებისაგან” – ქოცური აღორძინების ეპოქა, გვიანი შუა საუკუნეები

მას შემდეგ, რაც გაირკვა, რომ თურმე ჯეელობისას  არჩილ თალაკვაძე ლექსებს (ზოგის შეფასებით თეთრს, ზოგისთვის კი შავს) წერდა, მიძინებულ ნაცურ მუზას შერცხვა, გამოეღვიძა და ლექსები ვერა, მაგრამ მხატვრვრული ტილო შესთავაზა „მრევლს“.

„საგამოფენო დარბაზ“ „ფეისბუქში“ გიგი უგულავამ „განსახილველად“ გამოიტანა ნუგზარ მეტრეველის „შემოქმედება“ – ქოცური აღორძინების ეპოქა, გვიანი შუა საუკუნეები.

ამ „შედევრის“ დანახვისთანავე, „ავტორის“,  ნუგზარ წერეთლის „ფოლზე“, მაგალითად, ნიკა ვაჩეიშვილმა ბრძანა: გამეხა პირი სიცილით. მეორე ნაცმა: ოოოო, მიჯნურო თალაკვა, ეს რა ზმანებაზე ხარ, ვითარცა ქოცი-ქოცისანი….რეზო ამაშუკელიც კი ბიუსტად იქცა, როდესაც შენ კალამი ხელში აიღე და რეზოს პოეტობაში გაეჯიბრე….

გიგი უგულავას „საგამოფენო დარბაზში“ „ხელოვნების“ „სერიოზული“ შემფასებლები „შეიკრიბნენ“, ვიდრე, სხვაგან, სხვა ნაცთა „კედლებზე“:

გიგი უგულავა: რეზო ამაშუკელის მზერაში მამათა და შვილთა დაპირისპირებაც იკვეთება

გივი თარგამაძე: ბიუსტი განსაკუთრებით მაგარია

გელა სხილაძე: ამაშუკელის მზერა გენიალურია..

საბა ყურაშვილი: რო გაგსროკონ ეხლა

თათა ხუნდაძე: აუ მართლა აღარ შემიძლია , პრესი მეტკინა სიცილისგან

მამუკა ჟღენტი: მუზა ვინაა?

თათა ხუნდაძე:  გრცხვენოდეს ! სოფიო კილაძე

_ რატო უნდა მრცხვენოდეს?! სახით არ ვიცნობ და მაგის ფარულიც არ ყოფილა მგონი ჯერ….

_ აააა ძუძუთი მაგიტომ ვერ იცანი ხო?! პარდონ

_ სადაც რეზო ბიძიას მოეწონა და უმზერს ჩემი ინტერესი რა გასაკვირია?! ისე რა სიღრმრა ტილოში, რა ფერები. შინაარსიც როგორ პლატონურია-მას უყვარს და პლატონა კიდო …..-ს!

დავით დარჩიაშვილი: ჯაში

ოთო კახიძე:  სოფიო კილაძეა

დავით დარჩიაშვილი: უუპს… სულ მოვწყდი მათ რეალობას

მამუკა ჟღენტი: არაა დიდი ტრაგედია, მამენტ მარტო სახელით და გვარით განსხვავდებიან. ნუ, მგონი, ეს კილაძე უფრო სერიოზული ქოცია.

დავით დარჩიაშვილი: მე ხულორდავას ფანი ვარ.

მამუკა ჟღენტი: ოთოს უკეთ ეცოდინება, მაგრამ, რამდენადაც მე ვიცი ამ დონის ქოცობას ვერ ქაჩავს. მარტო იმ დონეზე, რაც აუცილებელია მანდატიზა.

ნინო ლომოური: ნუ იქნება რენესანსია

დავით ბასილაია: ტიპი ფეისბუკს გააუქმებს ალბათ, ან თავს დაიბრიდავს… კალმით.

რაც ეხება არჩილ თალაკვაძის ლექსს “მარტოსული პოეტის ქორწინება”, ასე იკითხება:

“ალბათ ასეა,
დროა, უკვე ცოლი შევირთო.
ალუჩას სოფლად რა ხანია
შვილი გაუჩნდა…
ჩვენ ხომ ერთად გვიხაროდა
გაზაფხული.
მე მინდა ქალი ტანადი
და სრული,
დიდგვაროვანთა შთამომავალი,
თამარი კი სასეირნოდ წაიყვანა ქარმა,
რომელიც ქრის
მხოლოდ ერთი მიმართულებით:
რომ მარტოობა არის ჩემთვის
თავადის ასული”.

მეტი

მსგავსი სიახლეები

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *

Back to top button
Close